WODOSPAD CZARNEGO POTOKU.

Wodospad Czarnego Potoku. Fot. autor.

Wodospad czarnego potoku leży po czeskiej stronie Gór Izerskich na terenie rezerwatu przyrody Jizerskohorské Bučiny utworzonego w 1999 roku. Źródło Czarnego Potoku ma swój początek u podnóża szczytu Černá Hora ( niem. Christiansthaler Schwarzer Berg) na wysokości  ok.  980 m npm. Wodospad powstał dzięki temu że między skałami zakotwiczył się wielki głaz o średnicy ok. 5 metrów. Wysokość wodospadu to ok. 10 metrów, natomiast średni przepływ wody w wodospadzie to ok. 170 l / s. Do wodospadu najłatwiej dojść zielonym szlakiem który zaczyna się pomiędzy miejscowościami Hejnice a Bily Potok.

Źródło: www.cs.wikipedia.org

WIEŻA WIDOKOWA NA WIEŻYCY

Wieża widokowa. Fot. autor.

Wieżyca to szczyt na Pogórzu Bolkowskim o wysokości 395 m n.p.m. W przeszłości góra ta była miejscem gdzie wykonywano wyroki. W późniejszym okresie kiedy zaprzestano już wykonywania wyroków, miejsce to było chętnie odwiedzane przez spacerowiczów którzy ze szczytu podziwiali piękne widoki.W 1745 roku przez Dolny Śląsk maszerowały wojska austriacko- saksońskie. Celem ich było odbicie Śląska z rąk pruskich. Wojska zatrzymały się na szczycie Wieżycy. Wybudowano wówczas podwyższenie z okrąglaków. Głównodowodzącym był książę Karol Lotaryński. Ze szczytu obserwował okolice. Nie zauważył jednak stacjonujących w pobliżu wojsk pruskich ukrytych w pobliskim lesie.  Był przekonany że droga do zdobycia pobliskich miast jest wolna.

Na wieży. Fot. autor.

Wnętrze wieży. Fot. autor.

Wnętrze wieży. Fot. autor.

Książę nie zdawał sobie sprawy że na drugi dzień stoczy przegraną bitwę. Zaraz po bitwie król pruski- Fryderyk II Wielki , zrobił przegląd zdobytych sztandarów. W bitwie Austriacy stracili 10 300 żołnierzy, a Prusacy 4800 żołnierzy. W pruskie ręce wpadło  76 chorągwi i 66 dział, a także wielu jeńców.  4 czerwca 1845 roku zapadła decyzja o budowie pomnika upamiętniającego bitwę pod Dobromierzem. Okazją była 100 rocznica bitwy. Staraniem burmistrza miasta zebrano 276 talarów, i rozpoczęto budowę pomnika, który miał też być wieżą widokową. Zmieniono wówczas nazwę góry z szubieniczej na Wzgórze Zwycięstwa. Po pewnym czasie z powodu braku funduszy budowa stanęła w miejscu. W 1847 roku król Fryderyk Wilhelm IV przekazał 230 talarów na dokończenie budowy. Pięć lat później ten sam król odwiedził wieżę, przy okazji otwarcia odcinka drogi Świebodzice-Bolków. W 1876 roku podjęto decyzję o budowie pomnika Chwały Żołnierza Pruskiego. Pomnik miał powstać w Bolkowie.Podjęto jednak decyzje ze to właśnie wieża będzie pomnikiem. W latach 1877-1879 przebudowano wieżę. Za projekt odpowiedzialny był prof. Ludeck z Wrocławia.Powstała wówczas nowa bryła i nawiązywała do stylu neogotyckiego. Powstał okrągły hol, którego zadaszenie jest tarasem widokowym.Umieszczono w nim sześć tablic, każda poświęcona innej bitwie.

Tablice. Fot. autor.

Wejście do wieży. Fot. autor.

Napis nad wejściem. Fot. autor.

W pobliżu wieży wybudowano restaurację z salą balową. W 1875 roku powstaje tu strzelnica ( uważana za jedną z najładniejszych na Śląsku) , a w 1910 roku powstaje tu hotel.

Wieża w 1914 roku. Źródło: www.fotopolska.eu

W 1945 roku wypadła dwusetna rocznica bitwy. Z tej okazji przeprowadzono remont wieży i upiększony został teren wokół niej. Na jubileusz bitwy został zaproszony Adolf Hitler, który potwierdził swą obecność. Wojna dobiegła końca i uroczystości nie odbyły się. Po wojnie hotel i restaurację zburzono, dziś można zobaczyć jedynie fragmenty murów. Sama wieża zaczęła popadać w ruinę. W 1991 roku zniszczony obiekt kupił pan Edward Hałdaś, który własnymi siłami chce przywrócić budowli i otoczeniu dawny blask. W cieplejsze dni wieża jest udostępniona dla zwiedzających. Można wówczas spotkać tam Pana Edwarda. Ten przesympatyczny człowiek za drobnymi datkami oprowadzi nas po wieży ale i opowie też ciekawą historię o regionie.

Źródła: www.dobromierz.pl

 

ZAMEK W LIPIE I TEMPLARIUSZE.

Zamek w Lipie. Fot. autor.

Przypuszcza się ze zamek w Lipie powstał na przełomie XIII i XIV w. Historycy przyjmują ze powstał z inicjatywy przedstawiciela jednego z rodów rycerskich na śląsku. Pierwsza udokumentowana wzmianka o właścicielu wsi pochodzi z  1309 roku i odnosi się do Henryka von Lipa. W późniejszych latach wieś była w rękach rodziny von Schirmer. Następnie wymienia się rycerza  Peczko, członków rodzin Lauterbach, Bock, Czirn,Swoynicz. Ta duża liczba nazwisk wynika z tego iż we wsi były trzy odrębne majątki. Nie jest więc dokładnie możliwe rozstrzygnięcie która z tych rodzin wzniosła i w jakim okresie murowaną siedzibę. Skromne założenie zostało rozbudowane przez panów z rodu von Zedlitz. Pierwszy z nich -Ernst był właścicielem w latach 1471-1485. Drugi Sigismund w latach 1500-1520.Dawna ciasna wieża otrzymała zabiegową klatkę schodową. Powstała wówczas duża kuchnia . We wnętrzu kuchni znajdowała się studnia ( mająca obecnie ok. 4 metrów głębokości ), oraz kamienna rynna do odprowadzania ścieków.

Komin kuchni w kształcie piramidy. Fot. autor.

Studnia. Fot. autor.

Kamienna rynna. Fot. autor.

W późniejszym okresie zamek był w rękach rodziny von Reibnittz (1580) i rodziny von Niptsch (po 1660). Z czasem budowla zaczęła podupadać i w XVIII w została opuszczona. W 1821 roku zamek został częściowo rozebrany na zlecenie  Juliusa Fischera, by w ten sposób pozyskać materiał do budowy folwarku i gorzelni. to ze zamek nie został całkowicie rozebrany zawdzięczamy hrabiemu Rudolph von Stillfried-Rattonitz który był właścicielem Lipy  od 1836 roku. Zamek kupił w 1834 roku. Podczas prowadzonej przebudowy na nowo wzniesiono drugi budynek, zabudowano średniowieczny dziedziniec, wieża została zwieńczona krenelażem. Ponownie powstał komin nad kuchnią. Obecny piramidalny kształt jest tylko efektowna rekonstrukcją  która zapewne zastąpiła ” butelkowy” komin ukryty pod dachem. w murach zostały osadzone liczne detale kamieniarskie. W 1841 roku majątek przeszedł w ręce bogatego kupca Ernsta Heinricha Kramsta, a pod koniec wieku stał się częścią należącego do rodu von Sprenger. Przypuszcza się że po 1917 roku właścicielem zamku była von Hunerbein, de domo von Sprenger, wraz z córką – kapitanową von Drabich-Waechter

Zejście do piwnic zamku. Fot. autor.

Zamek w latach 80-tych XX w. Źródło: www.fotopolska.eu

Po wojnie zabytek zaczął niszczeć. W latach 60., zamek pełnił role magazynu dla miejscowego PGR , w oknach były jeszcze szyby a wewnątrz stropy. Szansa dla zamku pojawiła się , kiedy to zamek nabyła  (1972) mieszkająca w  Szwajcarii, Bogna Rosnowska Maag. Początkowy entuzjazm właścicielki z czasem osłabł i remont został przerwany. Ostatnie kilkanaście lat wystarczyło by wszystko co było wartościowe zostało rozkradzione. Renesansowe portale i inne detale kamieniarskie możemy zobaczyć już tylko na fotografiach. Legenda mówi że zamek wznieśli templariusze, i że w zamku odprawiano magiczne praktyki i obrzędy, do czego miała służyć ”piramida”

Źródła:  www.zamkipolskie.com

Joanna Lamparska- Magia dolnośląskich zamków”

Zamki i dwory obronne w Sudetach- tom 2 Księstwo Jaworskie. Praca zbiorowa.

 

.

PAŁAC W SADACH DOLNYCH

Pałac w Sadach Dolnych. Fot. autor.

Sady Dolne to wieś położona w gminie Bolków. W miejscowości znajduje się pałac który jako jeden z nielicznych nie popadł w całkowita ruinę. Pierwszy budynek obecnego pałacu w Sadach Dolnych powstał w XVI lub XVII w. Został on wzniesiony przez rodzinę von Tschirnhaus. Został on wzniesiony na tarasie ziemnym, wokół którego rozbudowano przyszłą kompozycje parkową. W swej historii budowla była wielokrotnie przebudowywana. Obecny pałac powstał w XIX w. przez rodzinę von Treskow do której dobra należały w latach 1844-63. w 1886 roku właścicielką posiadłości zostaje hrabina von Nayhauss-Cormons z domu von Treskov. W późniejszym okresie właścicielem majątku  zostaje hrabia Meinhardta von Nayhauss-Cormons. W rękach rodziny von Nayhauss-Cormons dobra pozostały do 1899 r. Ostatnia przebudowa pałacu została zrealizowana przez rodzinę von Hoyos. Rodzina ta położyła duży nacisk na  rozwój terenów parkowych. Powstała wówczas neobarokowa fontanna. Podjęto też prace związane z adaptacją dawnych stawów hodowlanych. 

Fontanna przy pałacu. Fot. autor.

Wnętrze pałacu w ok. 2008 roku. Źródło: www.slaskiezamki.pl

W rękach rodziny von Hoyos dobra pozostały do roku 1945. Po tym okresie dobra zostały znacjonalizowane. W 1998 roku właścicielami pałacu wraz z parkiem zostaje rodzina  Megaiz – Lamczyk. W pałacu powstaje niewielki hotel. Od jakiegoś czasu pałac jest jednak zamknięty, a wspomniany hotel nieczynny. Zabytek więc można zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Źródła: www.zamki.rotmanka.com

www.palaceslaska.pl

 

 

PAŁAC W LEŚNEJ

Pałac w Leśnej. Fot. autor.

Pałac w Leśnej. Fot. autor.

 

W 1850 roku pałac został przebudowany. W 1876 roku jako właściciel majątku zostaje wzmiankowany Adolf von Wiffing. 4 maja 1880 roku majątek po Adolfie dziedziczy jego córka- Maria Haugwitz. Po śmierci Marii dobra wraz z pałacem przeszły w ręce Wilhelma von Haugwitz, który był synem Marii. W jego rękach pałac pozostał do czasów II wojny światowej.

Pałac w 1917 roku. Źródło: www.fotopolska. eu

Pałac w 1936 roku. Źródło: www.fotopolska.eu

Pałac w 1998 roku. Żródło: www.slaskiezamki.pl

Po 1945 roku pałac został przejęty przez PGR. Jednak budynek niszczał gdyż nie był użytkowany, w przeciwieństwie do budynków gospodarczych przy pałacu. W 2000 roku podjęto decyzje o remoncie obiektu, z przeznaczeniem na ośrodek wypoczynkowy. Plan odbudowy pałacu nie został ukończony, a sam pałac został mocno zniszczony przez pożar. Rozebrano wówczas dach pozostawiając jedynie mury obwodowe. Przeglądając strony internetowe można znaleźć  ogłoszenie o sprzedaży pałacu wraz z działka za cenę 5 000 000 zł.

Źródło; www.palace-zamki.pl

www.palac-baworowo.pl

 

 

.

MAUZOLEUM KLINGERÓW.

Mauzoleum Klingerów. Fot. autor.

Nove Mesto pod Smrkem to miasto w Czechach w kraju libereckim. Będąc w mieście warto zobaczyć okazałe mauzoleum które powstało w 1901 roku. Budynek składa się z dwóch kondygnacji. Jednej naziemnej i drugiej podziemnej. W części podziemnej znajdują się szczątki rodziny Klinger.

Podziemna część mauzoleum ze szczątkami rodziny Klinger. Źródło :www.palenas.wbs.cz

Rodzina Klinger była związana z branżą tekstylną. Twórcą lokalnych zakładów włókienniczych był  Ignaz Klinger. Swoją działalność rozpoczął w 1839 roku kiedy to organizował domowe przędzalnie dla różnych przedsiębiorstw. W 1862 roku wybudował własna przędzalnię, w której w 1868 roku pracowało już 150  krosien mechanicznych. Od lat 80-tych XIX w. firma osiągnęła swój największy rozkwit. Podczas kryzysu w w latach 30-tych XX w. rodzinny interes zamieniono na spółkę akcyjną  która nazwano Lanex. Po ll  wojnie światowej spółka przekształciła się w zakład Textinalia  Nové Město pod Smrkem. Po trzydziestu latach budynki fabryki zostały przekazane miastu. W późniejszym okresie uległy znacznej dewastacji i w  1987 roku uchwalono ich rozbiórkę.  Mauzoleum Klingerów to okazały monument orientowany na włoskie wzory. W 1993 roku budowla została uznana za zabytek przez Ministerstwo kultury. Szeroko zakrojona rekonstrukcje budowli rozpoczęto w 1995 roku a zakończono w 2000 roku.

wnętrze mauzoleum. Fot. autor

Źródło; www.goryizerskie.pl


 

 

DWÓR W RZESZÓWKU

Dwór w Rzeszówku. Fot. autor.

Rzeszówek (niem.Reichennaldan) to wieś w powiecie złotoryjskim , w gminie Świerzawa. We wsi można zobaczyć ruiny dworu który powstał w 1700 roku. Przypuszcza się że na miejscu wcześniejszej budowli. Z dworem były związane takie rodziny jak- Sauermann, Hochberg, Oldenberg, Uchtritz.  W 1770 roku dwór został znacznie przebudowany. Powstał wówczas ogród i park krajobrazowy, który został zmieniony w XIX w. Resztki parku i ogrodu możemy zobaczyć jeszcze dzisiaj. W skład dworu wchodziły także spichlerz, kuźnia i wozownia.

Wnętrze dworu. Fot.autor.

Portal dworu. Fot.autor.

Ostatnim zarządca dworu był w latach 70-tych XX w. PGR. W 1988 roku rozpoczęto remont jednak został on przerwany. Widząc dziś ruinę dworu trudno uwierzyć że jeszcze kilkanaście lat temu był zamieszkiwany. Według informacji które znalazłem w internecie, ostatni mieszkaniec zmarł w 2005 roku. Mieszkania w dworze chcieli wykupić okoliczni mieszkańcy. Nie zgodziła się jednak na to AWRSP  szukając lepszego kupca. Kupiec jednak się nie znalazł a dwór w bardzo szybko  popadł w całkowitą ruinę….

Dwór w 2001 roku. Fotografia ze strony: www.fotopolska.eu

Źródła: www.fotopolska.eu

www.centrumswierzawa.pl

www.swierzawa.pl

RUINY ZAMKU W RYBNICY.

Ruiny zamku w Rybnicy. Fot.autor.

Rybnica to wieś położona w powiecie jeleniogórskim. Będąc w Rybnicy można zobaczyć tutaj ruiny zamku znajdujące się na wąskim skalistym grzbiecie. Niewiele wiadomo na temat powstania zamku i jego historii. Przypuszcza się ze zamek powstał w XIV w. a inicjatorem budowy warowni był cesarz Karol IV Luksemburski. Przebywał on tutaj z krótką wizytą w 1365 roku. Zamek był wówczas własnością Nicoli von Reybnicz, która była przedstawicielką rycerskiej rodziny, która z kolei dysponowała wsią od 1288 roku. O wczesnym powstaniu budowli mogą też świadczyć znalezione fragmenty naczyń ceramicznych datowanych na XIII-XIV w.  Fragmenty te odnaleziono podczas pomiarów inwentaryzacyjnych zamku w latach 80.XX w. Według niektórych źródeł, w 1750 roku na jednej ze ścian odkryto datę 1234, którą uznano jako rzekomy rok budowy.  Informacji tej nie należy jednak traktować poważnie. W XVIII w. mistyfikacje mające na celu dodawanie budowli  wieków były na porządku dziennym. W kronikach z 1373 roku wzmiankowani byli bracia Hentschel , Conrad, Heinrich, Diprand oraz Thyme von der Rybnicz. W dokumencie z 1423 roku jako właściciel Rybnicy widnieje Nicole von Reybnicz. Niedługo po tej dacie siedziba Reibnitzów została zdobyta i zniszczona przez husytów. Wkrótce jednak ją odbudowano i powiększono. Podczas przebudowy w XVI w. Mury zostały pokrywały sgraffita, które były wymieniane w starszych opisach, jednak nie zachowały się do dnia dzisiejszego. Kolejne przebudowy miały miejsce w XVIII w.  w 1758 i 1786 roku. Właścicielem dworu był wówczas kupiec Smith. Był on zięciem jeleniogórskiego handlarza płótnem Gottfrieda. Przebudowy te nie zmieniły jednak bryły budowli. Na rysunku F. B. Wernera z  1750 roku widnieje dwukondygnacyjny budynek Przykryty dwuspadowym dachem i z wykuszem latrynowym.

Rysunek F.B. Wernera z 1750 roku. Źródło -www.fotopolska.eu

Ruiny zamku w ok. 1900 roku. Źródło: www.fotopolska.eu

W 1841 roku właścicielem majątku zostaje hrabia Rzeszy Hans von Bressler. Do 1939 roku dobra dzierżawił radca budowlany Rautenberg. kolejnym dzierżawcą został właściciel Wytwórni Likierów w Staniszowie. Przy ruinach zamku wybudował dworek i miał tu swoja siedzibę do 1945 roku. Po wojnie w dworku mieścił się PGR. Obecnie dworek znajduje się w rękach prywatnych. 

Kamienna tablica przy ruinach zamku. Fot.autor.

Ruiny zamku.Fot. autor.

Dziś trudno określić jak budowla wyglądała w średniowieczu. Po zniszczeniach dokonanych przez husytów zasadniczym elementem nowego zespołu był dom o wymiarach 15×25 metrów, z alkierzem kuchennym nad którym prawdopodobnie znajdowała się komnata mieszkalna ogrzewana ciepłem z komina. W parterze znajdował się wąski korytarz oraz dwie lub trzy izby. Podobny podział występował tez na innych kondygnacjach.

Źródła : www.fotopolska.eu

www.zamkipolskie.com

M. Chorowska, T. Dudziak, K. Jaworski A. Kwaśniewski- Zamki i dwory obronne w Sudetach. Tom 2.

 

 

 

 

POMNIK POLEGŁYCH ŚLĄZAKÓW W WAŁBRZYCHU.

Pomnik w Wałbrzychu. Fot.autor.

Pomnik znajduje się na wschód od centrum Wałbrzycha, na północnym zboczu Niedźwiadków. Budowla często mylnie jet określana jako mauzoleum lub Totenburg mimo iż nazwy te często się pojawiają w rożnych źródłach, a właściwa nazwa pomnika to „Schlesier Ehrenmal’. Znaczenie słowa ”Ehrenmal” można przetłumaczyć jako pomnik chwały ku czci poległych, jednak nie oddaje on w pełni roli jakie budowle te pełniły pełniły. Mauzoleum to inna nazwa budowli która rozpowszechniła się w czasach powojennych jest niewłaściwa, gdyż budowla nigdy nie pełniła roli mauzoleum , w dosłownym słowa tego znaczeniu. Na terenie pomnika i wokół niego nie natrafiono na ślady pochówku. Również nazwa ”Totenburg” (góra umarłych) nie wydaje się być właściwa. Pomnik powstał w latach 1936-38. dla upamiętnienia 170 tyś. Ślązaków którzy zginęli podczas I wojny światowej, ofiar wypadków w kopalniach oraz 25 lokalnych bojowników ruchu narodowo-socjalistycznego. Początkowo pomnik wiązał się z potrzeba uhonorowania 1780 mieszkańców miasta, jednak dopiero po przejęciu władzy przez nazistów , powrócono do tej idei w latach 1935-36. Poświęcenie pomnika ofiarom I wojny światowej, ofiarom wypadków górniczych i bojownikom nazistowskim, ujawnia często stosowany zabieg emocjonalnego manipulowania społeczeństwem. Poświęcenie pomnika ofiarom I wojny światowej i bojownikom nazistowskim, miało sugerować że stanowią oni jedność, chociaż w rzeczywistości nic ich nie łączyło. Budowla doskonale wpisuje się w propagandową architekturę III Rzeszy. Projekt pomnika zlecono architektowi Robertowi Tischlerowi, który był w tym czasie naczelnym projektantem VDK (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge – niemiecki związek opieki nad grobami).

Pomnik w 1937 roku. Fotografia ze strony www.dolny-slask.org

Wykonanie pomnika zlecono grupie wałbrzyskich firm i kamieniarzy. Prace zostały zakończone w maju 1938 roku. Ostatnim etapem prac było doprowadzenie gazociągu do kolumny na środku dziedzińca. Oficjalne otwarcie nastąpiło w dniu 09.06.1938 roku. w ramach corocznych obchodów śląskiego okręgu NSDAP. Przebieg inauguracji był typowy jak dla świąt państwowych w III Rzeszy. Wieczorem rozpoczęto pochody ze sztandarami, zagrano marsz żałobny  Beethovena oraz odczytano wiersz Herberta Böhma. Po raz pierwszy został zapalony ”wieczny ogień”.

Nazistowska uroczystość na terenie tzw. „Mauzoleum”. Fotografia z ok.1940 roku pochodzi ze strony www.dolny-slask.org

Lokalizacja pomnika została starannie wybrana tak aby obiekt był dobrze widoczny. Budowla powstała na rzucie prostokąta o wymiarach 24,40 × 27,85 m i wysokości od 6,0 do ponad 7m. Zewnętrzne elewacje zdobiły niewysokie skrzydła zakończone zakończone cokołami na których ustawione były rzeźby orłów osadzone na kulach z wyrytą swastyką. Elewacje wraz z arkadami wykonano z wapienia triasowego z rejonu z rejonu Gogolina, natomiast gzymsy i portale z piaskowca pochodzącego z Łącznej. Wejście stanowi wąska szczelina prowadząca do wnętrza. Nad wejściem można zobaczyć  opaskę oraz zdwojony łuk arkadowy stanowiący dawniej tło dla rzeźby głowy męskiej.

Wejście. Fotografia z ok.1938 roku. Źródło :www.dolny-slask.org

Lokalizacja pomnika została starannie wybrana tak aby obiekt był dZa wąskim przejściem znajduje się przedsionek, który dawniej udekorowany był marmurowymi i złotymi mozaikami. W tym samym trakcie znajdowała się wartownia i pomieszczenie z armaturą gazowniczą do kolumny na dziedzińcu. W narożach budowli zlokalizowano tzw. ”Kaplice”.

Wnętrze pomnika w ok. 1943 roku. Źródło : www.dolny-slask.org

Wnętrze pomnika- stan obecny. Fot.autor.

Wnętrze pomnika- stan obecny. Fot. autor.

Wewnętrzny dziedziniec ma wymiary 15,6 × 15,6 m i jest otoczony obejściem z wydzielonymi filarami zamkniętymi arkadowo. Strop obejścia został ozdobiony marmurowymi mozaikami które wykonała pracownia H. Mühlena z Monachium.

Zniszczona mozaika na stropie. Fot.autor.

Na środku dziedzińca stała ważąca ponad 2 tony metalowa kolumna-pochodnia. Kolumna została odlana z brązu, a jej projektantem był rzeźbiarz Ernst Geiger z Monachium. Odlew wykonano w wirtemberskiej odlewni metalu w Gaißlingen. Armatura gazownicza umożliwiająca rozpalenie ognia na kolumnie została umieszczona w piwnicach. Projekt instalacji i regulacji płomienia wykonał dyrektor Wrobel z Gaszentrale Niederschlesien.

Kolumna na dziedzińcu. Fotografia z ok. 1935 roku. Źródło: www.fotopolska.eu

Reklama firmy która wykonała kolumnę. Źródło : www.dolny-slask.org

Dziedziniec w widocznym miejscem gdzie kiedyś stała kolumna. Fot. autor.

 

 

Piwnice. Fot. autor.

Teren wokół przeznaczony był na plac defiladowy, gdzie rozmieszczone były filary na sztandary. W 1945 roku niewielka część kompleksu została przez Niemców wysadzona w powietrze. Po II wojnie światowej budowla zaczęła popadać w ruinę, nie zachowała się także kolumna. W latach 50 XX w. istniały plany uporządkowania terenu i stworzenia tutaj parku. Koncepcje rewitalizacji jednak upadły. W latach 70 XX w. istniały plany stworzenia tutaj ośrodka sportowo-rekreacyjnego. Natomiast w samym obiekcie powstać miała kawiarnia. Prace jednak nie wyszły poza fazę projektową. Z miejscem tym związane są rożne legendy i opowieści o ukrytych tam skarbach i nieodkrytych jeszcze tunelach prowadzących do Zamku Książ. Powszechnie znana jest opowieść, która mówi o okultystycznych  obrzędach organizowanych przez funkcjonariuszy SS.

Źródła: www.wikipedia.org

http://www.schondorf.pl.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

WIEŻA NA WZGÓRZU KRZYWOUSTEGO.

Wieża na Wzgórzu Krzywoustego. Fot. autor.

‚Wzgórze Krzywoustego”(niem. Hausberg)  znajduje się w zakolu rzeki Bóbr i przy ujściu rzeki Kamienna. Wzgórze wznosi się na wysokość 375 m n.p.m. gdzie na szczycie znajduje się 22 metrowa wieża widokowa. Budowla potocznie nazywana jest ” Grzybkiem” a nazwę tą zawdzięcza charakterystycznemu kształtowi. Historia powstania wieży w Jeleniej Górze sięga roku 1891 kiedy to powstał pomysł wybudowania punktu widokowego. Po wielu dyskusjach zdecydowano się na dzisiejsze miejsce. W 1908 roku wybrano projekt architekta Schmidta z Jeleniej Góry, który był już gotowy 15 lat wcześniej. Koszty budowy wyszacowano na ok. 18 000 marek. Początkowo uzbierano 12 000 marek z nadzieją że pozostałą sumę zapłaci gmina. Jednak stało się inaczej i bankier z Berlina zasponsorował brakująca kwotę. Na wieży miały powstać znaki upamiętniające cesarzy (Wilhelma I i Fryderyka III). Budową wieży zajęła się jeleniogórska firma Paul Conrad & Co. Uroczyste otwarcie nastąpiło w 1911 roku. Budowla otrzymała miano „Cesarskiej” (Kaiserturm). Świadczyć o tym miała tablica umieszczona nad wejściem.

Tablica nad wejściem do wieży. Fot. autor.

Wieża od razu zaczęła przyciągać tłumy, podobnie jak znajdująca się obok gospoda która powstała pod koniec XIX w. i została zlikwidowana po wojnie.

Fotografia z ok.1912 roku, na której można zobaczyć nieistniejąca już gospodę. Źródło: www.fotopolska.eu

Wnętrze wieży. Fot. autor.

Taras widokowy. Fot. autor.

Wieża w ok. 1914 roku. Źródło: www.fotopolska.eu

Wieża przechodziła rożne koleje losu, a jej solidna konstrukcja przetrwała do dziś. W 2010 roku budowla została gruntownie wyremontowana i nadal jest wspaniałym punktem widokowym który warto odwiedzić. Na koniec wspomnę że w latach 1958-59 w okolicach wieży przeprowadzono badania archeologiczne które potwierdziły istnienie grodziska i zamku. Ich pozostałości zostały zniszczone podczas budowy wieży. Obecnie jedynym zachowanym śladem po grodzisku i zamku, jest wał o długości  150 metrów.

Źródło: www.dolny-slask.org

www.wikipedia.org

www.naszesudety.pl